یک پنجره برای من کافیست

عطر آن یاس

daneshgah — Thu, 16 Aug 2007 12:19:31 GMT

عطر آن یاس

توی تاکسی می نشینی و در انتظار رسیدن به مقصد، به خیابان چشم می دوزی، رفت و آمد ماشین ها و عابران ،صف در ختهایی که مثل قطار از جلوی چشمت رد می شوند

و رنگ به رنگ شدن چراغهای راهنمایی تنها سرگرمی تکراری تو در این سفر کوتاه است،راننده نواری را داخل ضبط می گذارد و روشن می کند،صدا را می شناسی،خواننده ی

جوان و پر طرفدار شادمهر است،اما این کارش را انگار نشنیده ای،حواست را جمع می کنی و گوش می سپاری:

یه روز یه باغبونی/یه مرد مهربونی/نهالی کاشت میون/باغچه مهربونی/می گفت سفر که رفتم/یه روز روزگاری/این بوته ی یاس من/می مونه یادگاری/هر روز غروب عطر یاس/تو کوچه ها می پیچید/میون کوچه باغا/بوی خدا می پیچید...

با این که شعر،معمولی به نظر می رسد،غربت عجیبی در آن حس می کنی،علت را نمی دانی؟از توصیف معمولی گل یاس و عطر آن،آنقدر تحت تاثیر قرار گرفته ای!کنجکاو می شوی که بیشتر گوش کنی تا مایه های شاعرانه در کار پیدا کنی،

اونایی که نداشتن/از خوبیا نشونه/دیدن که خوبی یاس/باعث زشتی شونه/عاقل های بی احساس/پا گذاشتن روی یاس/سا قه هاشو شکستن/آدمای نا سپاس/یاس جون پا گرفت/تکیه زدش به دیوهر/خواست بزنه جوونه/اما سر اومد بهار...

دلت می لرزد،یقین پیدا می کنی که قصه،فقط روییدن و شکستن یک یاس نیست،حکایتی دیگر در پس این شعر معمولی نهفته،که مو بر اندام راست می کند و دل را می لرزاند و اشک را بی اختیار سرا زیر می کند

یه باغبون دیگه/شبونه یاسو بر داشت/پنهون ز نامحرما/تو باغ دیگه ای کاشت/هزار ساله کو چه ها/پر می شه از عطر یاس/اما مکان اون گل /مونده هنوز نا شناس..

دیگر قصه را فهمیده ای،فهمیده ای که یاس کیست و باغبان چه کسی است!حکا یت عا قل ها ی بی احساس و آدمهای نا سپاس را بارها شنیده بودی.شنیده بودی که چگونه عزیز تربن حا صل عمر باغبان بزرگ هستی را،مورد جفا قرار دادندو برای همیشه داغی به عالم نهادند...

خوب حالا به مقصد رسیده ای وقتی پیاده می شوی راننده ی تا کسی از دیدن اشک هایی که به پهنای صورت ریخته ای،با تعجب نگا هت می کند،نمی داند با این شعر چه آتشی به جان مسا فرش زده است.

سلام

daneshgah — Wed, 08 Aug 2007 11:00:19 GMT

بچه ها سلام

خیلی وقت بود آپ نکرده بودم از نظراتتون ممنونم

بازم سر بزنین

آخرین پستمو تفدیم می کنم به بچه های لبنان

daneshgah — Sat, 12 Aug 2006 05:35:51 GMT

خواب آشفته

دخترم گفت به من:

زلف این بچه چرا رنگین است

چشمهایش در خاک

پلکهایش قدری هم سنگین است

این عروسک که بقل بگرفته

پس چرا خونین است

دامنش بی چین است

دخترم گفت به من:

خوای و خاک

این چه خوابی است که این چنین شیرین است

دخترم گفت به من:

اگر او خواب خوش است

پس چرا مادر او اینچنین غمگین است

خنده بر لب ندارد

چهره اش بر کین است

گریه ها یش سر بر سر ناله ای خونین است

دخترم گفت به من:

خانه هاشان پس چرا بی در و بی پرچین است

سقف بر سر ندارد در و دیوار فقط رنگ دل خونین است

دخترم گفت به من:

...

دخترم حرف هایش کودکانه، لهجه اش شیرین است

پاسخ من اما

بغض در گلو نشسته

یک لب سنگین است

یا حسین..

daneshgah — Sat, 29 Jul 2006 07:04:24 GMT

سلام عزیزم

میخوام برم سفر

میدونی کجا؟؟؟

انا مجنون الحسین!

بچگی ام یادم میاد

یه قاب عکس تو خونه بود

محبت صاحب عکس

دل از دلم ربوده بود ربوده بود

ابروهای کمونی داشت

نگاه مهربونی داشت

بذار ته حرفو بگم

چهره آسمونی داشت

از مادرم که پرسیدم

صاحب عکس اسمش چیه

به من می گفت عزیزکم

محبتش عالمیه عالمیه

به من می گفت صاحب عکس

سلطان هر دو عالمین

ما شیعه ها دوسش داریم

بهش می گیم امام حسین

امام حسین!

به من می گفت که دشمناش

یه روز توی کرب و بلا

سر اونو بریدن و

زدن به روی نیزه ها

می گفت که اصحاب وفا

همراه با خون خدا

می جنگیدن تا پای جون

کشته شدن به خاک و خون

برام می گفت از روضه ها

آتیش زدن به خیمه ها

سیلی به روی بچه ها

زینب و شام بی حیا

حسین من!

انا مجنون الحسین! انا مجنون الحسین!

هر روز سحر به عشق تو

می رم روی بام خونه

با هر سلام به کربلا

دلم می گیره بهونه

نوشته با خط حسین

به روی دیوار بهشت

خدا گل وجودم و

به عشق زینبش سرشت

انا مجنون الحسین! انا مجنون الحسین!

خنده ی تو !

daneshgah — Wed, 26 Jul 2006 06:42:43 GMT

نان را از من بگیر، اگر می خواهی،

هوا را از من بگیر،امّا

خنده ات را نه.

گل سرخ را از من مگیر

سوسنی را که می کاری،

آبی را که به ناگاه

در شادی تو سرریز می کند،

موجی ناگهانی از نقره را

که در تو می زاید.

از پس نبردی سخت بازمی گردم

با چشمانی خسته

که دنیا را دیده است

بی هیچ دگرگونی،

امّا خنده ات که رها می شود

و پرواز کنان در آسمان مرا می جوید

تمامی درهای زندگی را

به رویم می گشاید.

عشق من ، خنده ی تو

در تاریک ترین لحظه ها می شکفد

و اگر دیدی،به ناگاه

خون من بر سنگفرش خیابان جاری ست،

بخند ، زیرا خنده ی تو برای دستان من

شمشیری ست آخته.

خنده ی تو ، در پاییز

در کناره ی دریا

موج کف آلوده اش را

باید برفرازد،

و در بهاران ، عشق من ،

خنده ات را می خواهم

چون گلی که در انتظارش بودم ،

گل آبی ، گل سرخ

کشورم که مرا می خواند.

بخند بر شب

بر روز ، بر ماه ،

بخند بر پیچاپیچ

خیابان های جزیره ، بر این پسر بچه کمرو

که دوستت دارد ،

آما آنگاه که چشم می گشایم و می بندم ،

آنگاه که پاهایم می روند و باز می گردند ،

نان را ، هوا را ،

روشنی را ، بهار را ،

از من بگیر

امّا خنده ات را هرگز

تا چشم از دنیا نبندم.

پابلو نرودا

عشق یعنی..

daneshgah — Wed, 26 Jul 2006 06:30:25 GMT

خدای من...

daneshgah — Wed, 26 Jul 2006 06:29:46 GMT

دوستت دارم بخدا

daneshgah — Wed, 26 Jul 2006 06:29:21 GMT

1 چی مهم

daneshgah — Thu, 20 Jul 2006 07:45:18 GMT

بابا اومدم یه چی بگم

گریه نکن که اشکات بد جور خرابم می کونه

خوب بچه ها بنظرتون من وبلاگمو بجای نوشتن اینا در مورد

شهرام کاشانی بنویسم چطوره؟

آه و ناله ی.......

daneshgah — Wed, 19 Jul 2006 06:06:18 GMT

بچه ها باورتون نمی شه دارم میمیرماگه هر کدوم ار شما ها فقط ۱ روز بی اینترنت باشین می فهمین من چی می گماون از اونور تحریم اینترنت

اینم از اینور تحریم موبایل

آخه بابای من من بی اینترنت بی مهرشاد (ح..) چه کنم

بابا شبو روزمون شده تست

یا خوابیدن یا گریه کردن

عجب گیری کردیم

الهی معلم ریاضیمون بمیره

پدر سگ می تونم بنذازمت جان خودت مگه اینکه تو خواب ببینی

حالا تو بیداری حال ما رو گرفت

ریاضی آخه ۱۴ شاگکرد تنبل از من بالاتر شد

شاگرد زرنگ که من چلمنگ باشم شدم این

۳ ماه تابستون شد زهر مار

بهر حال تا نانازمو دارم غم ندارم

خدای علی بهمراتون(اینم رنگ مورد علاقش)